Επαναπατρισμός

Περπατώ στην Πατησίων . Μόλις έχω επιστρέψει από το ταξίδι κι αναρωτιέμαι εάν έχει αλλάξει κάτι στην Αθήνα. Έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από την ημέρα που έφυγα.

Ένα κορίτσι μοιράζει εφημερίδες και μου δίνει μία. «Η Πατησίων ζει», διαβάζω το όνομα στο πρωτοσέλιδο. Δεν τη γνώριζα. Διαπιστώνω πως κυκλοφορεί χάρη στη συμμετοχή ανθρώπων που ζουν στο κέντρο της πόλης και συγκεκριμένα σε αυτές τις συνοικίες. Εκδίδεται σχεδόν κάθε μήνα κι αυτό είναι το δέκατο τεύχος της, επετειακό για τον ένα χρόνο κυκλοφορίας.

Πολλές μικρές φωτογραφίες είναι στην πρώτη σελίδα. Πρόσωπα ανθρώπων, γνωστών και μη, που δείχνουν την ποικιλία του πληθυσμού στην ευρύτερη γειτονιά αυτού του δρόμου. Οι ιστορίες που δημοσιεύονται δεν αφορούν μόνο τη συγκεκριμένη περιοχή. Είναι απλές, καθημερινές κι ασχολούνται με θέματα που μας απασχολούν όλους. Ωραία, δημιουργική κι ενδιαφέρουσα προσπάθεια. Αργότερα μαθαίνω πως κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική μορφή.

Ανεβαίνω στο Πεδίον του Άρεως. Το πάρκο φιλοξενεί παγοδρόμιο, παζάρι και καρουζέλ για  τις ημέρες των γιορτών. Στα ξύλινα περίπτερα πωλούνται ρούχα, ζαχαρωτά, βιβλία και παιχνίδια. Είναι Σάββατο 28 Δεκεμβρίου, πλησιάζουμε δηλαδή στην αλλαγή του χρόνου. Όπως όμως λένε και οι στίχοι, που έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης και τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Παίρνω το αστικό λεωφορείο. Ένας άντρας καπνίζει μέσα σε αυτό. Το όχημα σταματάει, ο οδηγός κατεβαίνει κι έρχεται στα πίσω καθίσματα, όπου βρισκόμαστε. «Εντάξει; Ξεχαρμάνιασες;», κάνει νευριασμένος στον τύπο με το τσιγάρο. «Άντε, κατέβα τώρα!», του λέει με αυστηρό ύφος. Εκείνος, χωρίς να βγάλει κουβέντα, κατεβαίνει στη στάση και αμέσως συνεχίζουμε.

Οι άλλοι επιβάτες σχολιάζουν το συμβάν. Τους φαίνεται υπερβολική η αντίδραση του οδηγού απέναντι στον επιβάτη. Ουσιαστικά τον πέταξε έξω και δεν καταλαβαίνουν το λόγο. Αντί να τους φανεί περίεργο που ορισμένοι καπνίζουν μέσα στις αστικές συγκοινωνίες, τους ξενίζει που κάποιος φροντίζει να τηρείται ο κανονισμός.

Έχουμε ποτιστεί τόσο με την παρανομία, που θεωρούμε λογικές τέτοιες συμπεριφορές. Ο καθένας καπνίζει όπου γουστάρει, περνάει τους δρόμους με κόκκινο, πετάει τα σκουπίδια όπου να’ ναι κι όλες οι δουλειές κλείνονται με φακελάκι ή με δημόσιες σχέσεις. Όλοι αθώοι. Με τέτοια ατιμωρησία τόσα χρόνια, δε μου προκαλεί εντύπωση η παθητική στάση της πλειοψηφίας απέναντι στις αποκαλύψεις.

Βγαίνουν στο φως όλο και περισσότερες περιπτώσεις πολιτικών προσώπων, που καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα. Είναι τα άτομα που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Εξαιτίας τους μένουν άνθρωποι χωρίς εργασία, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς ιατρική περίθαλψη. Εξαιτίας τους πολλοί δεν έχουν στέγη, ούτε καν φαγητό κι αρκετοί οδηγούνται στην αυτοκτονία. Εξαιτίας τους η χώρα γίνεται υποτελής στις ξένες δυνάμεις και οι κάτοικοί της δέχονται ειρωνικά και υποτιμητικά σχόλια για την τεμπελιά τους.

Το αξίζουμε αυτό που παθαίνουμε. Το αξίζουμε όλο αυτό το χάλι, αφού ακόμη και τώρα επιμένουμε πως δε μας φταίνε όσοι έβαλαν χέρι στα ταμεία του κράτους. Μας φταίνε οι μετανάστες, η σιωνική μαφία, οι ψεκασμοί, οι εξωγήινοι. Βλέπουμε παντού συνωμοσίες. Όλοι φταίνε, εκτός από εμάς, που τόσες δεκαετίες στηρίζουμε το ίδιο σύστημα.

Σε έναν τοίχο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, κοντά στο πάρκο Αμπελοκήπων, έχουν γράψει ένα καινούργιο σύνθημα. Silence is violence. Έτσι είναι. Όσοι σιωπούν μπροστά στο έγκλημα που γίνεται, είναι συνένοχοι με εκείνους που το διαπράττουν. Η σιωπή είναι βία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s